Chleb z naszego pieca na zakwasie
- Iwona i Jarek
- 23 lut
- 3 minut(y) czytania
Zaktualizowano: 25 lut
Są rzeczy, do których wraca się nie z mody, ale z potrzeby serca.
Dla nas takim powrotem stał się chleb.
Nie zaczęło się od przepisu. Zaczęło się od tęsknoty za prostym jedzeniem, które ma krótki skład i długą historię. Za smakiem, który nie jest poprawiany, tylko cierpliwie wypracowany. Za mąką, która pachnie ziarnem, a nie magazynem.
Od kiedy mieszkamy na wsi, coraz bardziej świadomie wybieramy to, co trafia na nasz stół. Mąkę kupujemy w lokalnym młynie. To ziarno z pobliskich gospodarstw, z pól, które znamy. Z pól, o które ktoś dba tak samo jak my dbamy o nasz ogród. W tej mące jest praca ludzi, ziemia, słońce i czas.
Chleb na zakwasie nie daje się przyspieszyć. Potrzebuje cierpliwości. Potrzebuje ciepła kuchni, dłoni, które go wyrabiają, i ognia, który powoli oddaje mu swoje ciepło. Jest w tym coś bardzo pierwotnego – mieszanie mąki z wodą, czekanie, obserwowanie, jak ciasto żyje.
Kiedy bochenek wyjmujemy z pieca, dom wypełnia zapach, który zatrzymuje wszystkich na chwilę. To zapach, który koi. Przypomina, że nie wszystko musi być skomplikowane. Że najprostsze rzeczy często są najważniejsze.
W tym przepisie nie ma nic nadzwyczajnego. Jest mąka, woda, sól i zakwas. Ale jest też coś więcej – decyzja, żeby wrócić do podstaw. Do jedzenia, które powstaje powoli i z dobrych składników. Do codzienności, w której ogień w piecu nie jest tylko funkcją, ale sercem domu.
Ten chleb to dla nas coś więcej niż posiłek. To mały rytuał. Dowód na to, że proste życie naprawdę karmi.
Piękny przepis 🌾Zostawię proporcje i technikę, ale ubiorę je w Waszą narrację — spokojną, domową, z obecnością ognia i drewna. Zachowam klarowność, żeby czytelnik mógł naprawdę z niego skorzystać.
Chleb na zakwasie z naszego domu
Ten chleb zaczyna się dzień wcześniej. Nie da się go przyspieszyć. Trzeba mu pozwolić powoli nabierać siły.
Dzień pierwszy – obudzenie zakwasu
Rano wyjmujemy zakwas z lodówki. Jeśli jest zasuszony, aktywujemy go, dodając odrobinę letniej wody i mieszając, aż powstanie gęsta masa. Zostawiamy go w cieple kuchni i co jakiś czas mieszamy, żeby dobrze się połączył.
Jeśli mamy żywy zakwas – dokarmiamy go mąką i wodą. Gdy piekliśmy chleb dzień lub dwa wcześniej, zakwas zwykle jest już mocny i gotowy do pracy.
To moment, kiedy w domu zaczyna się coś dziać. Zakwas żyje. Oddycha. Powoli budzi się do kolejnego bochenka.
Wieczór – zaczyn
W misce mieszamy:
2 łyżki mąki żytniej
6 łyżek mąki pszennej
200 g aktywnego zakwasu
tyle letniej wody, aby uzyskać rzadką, swobodnie mieszającą się konsystencję
Dokładnie łączymy składniki, przykrywamy miskę i zostawiamy na całą noc w temperaturze pokojowej.
Rano zaczyn powinien być pełen małych pęcherzyków powietrza. To znak, że jest gotowy.
Dzień drugi – wyrabianie chleba
W dużej misce wlewamy:
400 ml letniej wody
cały zaczyn
Mieszamy, aż składniki się połączą.
Następnie dodajemy:
200 g mąki żytniej
800 g mąki pszennej
Mieszamy i zostawiamy na około 30 minut. To krótki odpoczynek dla mąki i wody, by mogły się ze sobą zaprzyjaźnić.
Po tym czasie dodajemy:
1 łyżkę soli
1 łyżkę oliwy
Wyrabiamy ciasto cierpliwie. Jeśli lubimy, możemy dodać garść ziaren – słonecznik, dynię, siemię lniane.
Ciasto przekładamy na oprószony mąką blat i formujemy bochenek. Oprószamy wierzch mąką i przekładamy do garnka delikatnie wysmarowanego olejem. Przykrywamy ściereczką i zostawiamy do wyrośnięcia na około 3 godziny, aż podwoi swoją objętość.
Przed pieczeniem nacinamy wierzch chleba ostrym nożem. To nie tylko tradycja – to miejsce, w którym chleb otworzy się w piecu.
Pieczenie – w ogniu i w piekarniku
My pieczemy chleb w piecu opalanym drewnem. Ogień rozpalamy wcześniej, pozwalamy mu się wypalić, a kiedy temperatura jest wysoka i stabilna, wsuwamy garnek z chlebem do środka. W drewnie jest coś pierwotnego – zapach dymu, ciepło, które otula bochenek inaczej niż metalowa spirala.
Jeśli nie masz pieca, nagrzej piekarnik do 230°C.Wstaw garnek z przykrywką do nagrzanego piekarnika i piecz około 50 minut.
Ostatnie minuty możesz dopiec bez przykrywki, jeśli chcesz uzyskać bardziej chrupiącą skórkę.
Kiedy wyjmujemy chleb z pieca, w domu robi się ciszej. Zapach świeżego bochenka wypełnia kuchnię. Skórka delikatnie pęka pod dłonią. Trzeba poczekać, aż wystygnie – choć to najtrudniejsza część całego procesu.
Ten chleb to nie tylko przepis. To rytm dwóch dni. To cierpliwość, ogień i dobre ziarno.
A przede wszystkim – powrót do prostoty.
Komentarze